Haiku zimowe (kigo jest słowo kōri – lód, z drugiej linijki). Ale po kolei – w pierwszej linijce znajdujemy zdanie oznajmujące: prosta konstrukcja typu podmiot + orzeczenie, przekazująca informację o rozbitym glinianym garnku. Obraz wydaje się niespecjalnie nośny z poetyckiego punktu widzenia; o sytuacji wiemy na razie tylko tyle, że naczynie pękło – nie wiadomo kto je rozbił, ani dlaczego…
 Możemy natomiast wyobrazić sobie suchy trzask, towarzyszący pęknięciu garnka. Druga linijka wprowadza kigo i tym samym daje nam pewne pojęcie o okolicznościach: jest mroźna, zimowa noc. Ale to dopiero ostatni wers pozwala połączyć dwa poprzednie w sensowną całość, jednocześnie zaznaczając ludzką obecność w tej scenie. Człowiek jednak nie okazuje się sprawcą zamieszania, a wprost przeciwnie – rozlegający się nagle trzask pękającego naczynia wyrywa go ze snu; pośród nocnej ciszy ten odgłos musiał zabrzmieć donośnie jak wystrzał…
 Ale kto w takim razie rozbił garnek?
 W wierszu nie ma informacji nie tylko o żadnym innym człowieku, ale także o żadnym innym dźwięku czy ruchu, towarzyszącym pęknięciu naczynia…
 Odpowiedź znajduje się w drugim wersie: wyjaśnieniem zagadki jest słowo kōri, które odnosi się nie tylko do panującej temperatury. Przyczyną pęknięcia jest lód – zgromadzona w garnku woda rozsadziła go, zamarzając! Przypominają mi się roraty w wiejskim kościele; przenikliwy ziąb ciemnych grudniowych poranków, i zamarznięta woda święcona w kamiennych naczyniach w kruchcie…
 W domu autora musiał panować prawdziwy mróz, skoro woda w garnku zamieniła się w lód – trzask budzi go i jednocześnie uświadamia temperaturę dookoła; po przebudzeniu wyraźniej i dotkliwiej odczuwa się zdrętwiałe z zimna stopy, zgrabiałe dłonie czy bliski odmrożenia czubek nosa, wystający spod przykrycia.
 Rzeczywiście lodowate przebudzenie…